Prawdopodobnie ostatnie zapiski na pudełku od zapałek

Kiedy w pierwszej połowie lat 90. zaczęły ukazywać się po polsku Zapiski na pudełku od  zapałek Umberto Eco, zaskoczyły nie tylko tytułem (w porównaniu do uruchamiającego  dowcipu z pudełkami od zapałek, większość polskich tytułów publicystycznych była albo  hermetyczna, albo ciężka jak zakalec). Felietony zdumiewały też tematyką, tak różną od polskiego obyczaju, że najprawdopodobniej wydanie Zapisków w naszym kraju zawdzięczamy wyłącznie famie autora Imienia róży. Rzadko zdarzałoby się, aby humaniści korzystali z przystępnej formy, aby testować działanie poznawczych narzędzi swojej dyscypliny na żywym organizmie społeczeństwa. Zapiski… były dla Polaków anachroniczne, zakotwiczone w niejasnych realiach.
Ale tym wyraźniej widać było clue każdego z tekstów. Eco objaśniał włoski świat niejako „in vitro”, w warunkach laboratoryjnych. Dziś tego luksusu już nie mamy. Polska jest integralną częścią płynnego globalnego społeczeństwa, które Eco analizował pod koniec swojego życia. Jego przenikliwe rozpoznania powinny być dla nas tym ciekawsze. |

Umberto Eco, Pape Satàn aleppe. Kroniki płynnego społeczeństwa, wyd. Rebis, 546 s.

Podziel się swoją opinią

Please enter your comment!
Please enter your name here

Solve : *
28 + 18 =


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.